De titel van het boek Dooi heeft een dubbele betekenis. Het is deels gebaseerd op het ijs
waarin Ruben Saarloos met zijn boot, De Harnasman, vast zit. Hij is aan het
wachten op het dooien van het ijs om weer naar huis te kunnen
gaan.
Verder heeft de titel ook als betekenis het
dooien van het karakter van Ruben, het karakter dat hij altijd alleen wil zijn en
niemand eigenlijk echt vertrouwd. Door het meisje dat hem bezoekt wordt hij
steeds meer kwetsbaar en komt hij ook een beetje ‘los’. Dus zijn harnas tegen
de realiteit dooit.
Het boek heeft een erg vaag einde. De tijd
gaat ineens erg snel en maanden vliegen voorbij, terwijl eerst alles tot in de
details werd uitgelegd. In het ene laatste hoofdstuk ontmoet Ruben de dood en
dacht ik dat Ruben nu dood ging op 59 jarige leeftijd. Maar in het volgende
hoofdstuk is hij weer springlevend op een markt en koopt hij een antieke scheepslantaarn.
Het lijkt alsof de schrijver probeerde om
de lezer aan het denken te zetten en zelf een einde te bedenken. Ik vind dat
dit grandioos mislukt is, want het einde is zo vaag dat je eigenlijk niet kan
bedenken wat er verder gebeurd. Je weet niet echt wat er gebeurd is met Bente
en je weet niet echt hoe Ruben alles gehandeld heeft. Het ging allemaal erg
snel opeens.
Rubens vader, Bram Saarloos, heeft zijn
hele leven opgegeven voor een jacht op een uitgestorven vis, niks anders
interesseerde hem. Door dit heeft hij zijn familie zo erg in de steek gelaten
en totaal geen aandacht geven aan hun. Hierdoor heeft Ruben een soort jeugdtrauma opgelopen.
Toen Ruben uit het water gered was door de
kustwacht, ging hij erg op zijn vader lijken. Niks maakte Ruben nog uit, zijn
boot niet, zijn werk niet en zijn eigen leven niet. Het enige wat hij wilde is
Bente weer terug vinden. De coelacanth en Bente zijn allebei dood, het zijn
allebei ‘fossielen’, dus Ruben en zijn vader jaagden allebei eigenlijk op het
onmogelijke.
Het boek Dooi heeft mij een beetje een dubbelgevoel geven. Ik vind het deels
een erg leuk boek, omdat alles zo spannend was en in het begin ook veel details
werden beschreven. Elk onderdeel van Rubens dag werd uitgelegd. Ook vroeg ik me
heel erg af wie Bente is, wie meneer Omsof is, wat de Chinese jonk betekent.
Door dit soort vragen bleef ik maar lezen. Alles veranderde wel toen Ruben uit
het ijs was gered. Het verhaal ging ineens erg snel en details werden
weggelaten. Ook was alles erg onduidelijk en gebeurden er allerlei vage dingen.
Toen ik het boek uithad, was ik ook helemaal niet te vrede gesteld. Ik wist het
einde niet en dat zat mij erg tegen. Dus ik heb op het internet een beetje
gegoogeld en ben er achter gekomen dat er erg veel verstopte dingen in het
verhaal zitten. Het blijkt dat hele verhaal over de dood blijkt te gaan en dat het
eigenlijk een erg grimmig boek is. Alles wat een beetje spannend was in het
boek bleek over de dood te gaan. Hierdoor had ik ineens een heel andere blik op
het verhaal en werd het erg interessant.
Dit boek is zeker literatuur, want er zijn
veel verborgen elementen en om achter deze te komen of om deze te begrijpen
moet je zeker erg goed nadenken.
Deze foto heb ik een aantal weken geleden genomen in de buurt van Leiden. Deze foto representeert het boek zo goed, omdat je in de voorgrond complete leegte ziet en in de achtergrond toch een beetje leven: de silhouetten van een kerk en een aantal gebouwen. Ruben zag ook helemaal niks, behalve in de verte een zendmacht en het licht van de koplampen van een aantal auto’s.
Ik denk dat mijn volgende boek een wat
actueler boek wordt, dat meer over de problemen van vandaag de dag
gaat. Ook moet het boek wat meer actie hebben. Wel wil ik een boek waar snel
door de tijd gegaan wordt, maar als er interessants gebeurd, het tot in de
details beschreven wordt. De dikte van het boek maakt me in principe niet veel uit, als het maar een interessant verhaal is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten