Oeroeg, om te beginnen wil ik zeggen dat ik het heel
onterecht vind hoe jij je vriend zo hebt kunnen behandelen. Samen met jouw
nieuwe vriend Abdullah heb jij hem beledigingen toegeworpen in het bijzijn van
vele anderen. En hem daarmee voor schut gezet.
Maar daarnaast wil ik zeggen dat ik je enigszins ook wel
begrijp. Je bent boos om wat jouw volk is aangedaan. Zij werden belemmert in
hun ontwikkeling door de Nederlanders, wat toevallig ook de afkomst is van jouw
beste vriend. Of kan ik beter zeggen van wie ooit jouw beste vriend was? Je
bent boos op je beste vriend, maar waarom? Ben je dan vergeten hoe jullie
kindertijd was? Vol vreugde en zonder problemen. Jullie waren twee jongens, de
een niet minderwaardig dan de ander. En vergeet niet dat er een tijd was dat je
je probeerde te gedragen alsof ook jij iets Nederlands in je had. En nu verwijt
je hem dingen omdat hij Nederlands is.
Jouw vriend wilde afscheid van je nemen voordat hij ging
studeren in Nederland. Hij hoopte op een fijn afscheid. Dat jullie nog even
samen en jezelf konden zijn. Maar in plaats daarvan werd jij boos op hem en
viel je hem aan. Hij had het gevoel alsof hij zichzelf moest verdedigen vanwege
zijn afkomst. En ik vind niet dat je jezelf hoeft te verdedigen tegenover je
eigen vrienden.
Jullie waren praktisch familie. Jullie zijn samen opgegroeid
en hadden zo’n sterke band. Wanneer is dat veranderd? Oeroeg jij hebt je teveel gefocust op het feit dat jullie niet
dezelfde afkomst hadden. Jij zag jezelf als de inlander en je zag jouw vriend
als een Nederlander. Terwijl jouw vriend jullie gewoon zag als twee vrienden en
waarbij afkomst er niet toe deed.
Zoals ik al zei snap ik je ergens wel, ik snap jouw woede.
Maar de uiting ervan niet, en zal die ook nooit snappen. Misschien heb jij je
laten beïnvloeden door Abdullah, wie ook een inlander was, of door andere
inlanders? Het is zonde dat het zo
gelopen is tussen jou en de jongen die je al heel je leven kent. Ik weet niet
of ik hem nog jouw vriend kan noemen. Want naar jouw handelen lijkt het alsof
je niet meer wilt dat hij in jouw leven thuishoort.
Ik vind dat je de verkeerde beslissing hebt genomen, je had
nooit boos mogen worden op hem. Hij kan er niets aan doen dat een aantal
Nederlanders van hogerop jouw volk oneerlijk heeft behandelt. Het was niet
eerlijk tegenover hem maar ook niet tegenover jezelf. Want je moet je afvragen
als jij je beste vriend gemakkelijk uit je leven kan zetten, wie houd je dan
nog over?
Helaas is mijn brief aan jou te laat, je hebt gedaan wat jou
het beste leek. Ik hoop dat je een fijn en rustig leven lijdt. En dat je
gemaakte herinneringen koestert. En het belangrijkst, dat je geen spijt krijgt
van gemaakte beslissingen. Al vrees ik van wel.
Salam hangat,
Ruby Smits
Geen opmerkingen:
Een reactie posten