zaterdag 27 september 2014

blog 4

Blog 4
 
 
 
 
Mijn boek heet ''een hart van steen''. Ik heb het boek bijna uitgelezen en ben al een dieptepunt tegengekomen in het begin, maar het dieptepunt komt steeds duidelijker naar boven naarmate je verder leest. Het dieptepunt in het verhaal is dat de familie vermoord is.
 
Ik richt deze bericht naar Ellen, zij is de enige die niet vermoord is. Alles in het boek wordt door haar gezien. Ze is iemand die niet opgeeft, ze wilt van alles weten, kijkt op naar Billie (knap meisje) en ze kijkt vaak terug de tijd in.
 
Lieve Ellen,
ik heb je leven vanuit verschillende kanten bekeken. Ik vind het een heel zwaar leventje wat jij hebt. Ik heb eigenlijk wel een paar vragen voor jou.
Waarom ga je ergens achteraan wat je eigenlijk wilt vergeten?
Waarom geef je zoveel aan iemand die je zo erg haat?
Waarom neem je psychiaters niet serieus?
Ik kan nog honderden van zulke vragen stellen. Maar je hebt het al moeilijk genoeg gehad.
Het enige wat ik nog kan doen is jou advies geven.
Je moet meer genieten van het leven, dan leef je ook langer. Laat het verleden achter je, wat gebeurd is, is gebeurd. Je kunt het niet meer terug draaien. Je mag niet iemand haten, als hij er niks aan kon doen.

Ik weet dat het allemaal moeilijk is, en dat je het helemaal anders zou willen hebben. Maar toch zit het leven niet altijd mee. Er is wel een ding wat ik niet snap.
Wat wil jij bereiken in je leven? Je maakt het iedereen moeilijk, je liet alles in het verleden, toch kwam je weer achter feiten aan die alles weer verpestte.
Ik hoop dat je nog lang kan blijven leven en je kinderen een ander leven laat zien dan dat jij hebt meegemaakt.

Groetjes, Soeliman Shaban


Geen opmerkingen:

Een reactie posten