Blog 5 - Ruby Smits

Titelverklaring

Het boek heet Oeroeg. Oeroeg is de naam van de hoofdpersoon. Oeroeg is een inlandse jongen, uit Indonesië. Het lijkt eerst een doodgewone naam. Maar de letterlijke betekenis van de naam Oeroeg is: “voor altijd een vreemde”. Nu krijgt het meer diepgang. Want Oeroeg is in het verhaal erg opzoek naar zichzelf. Je ziet verschillende fases waarin Oeroeg probeert te ontdekken wie hij is. Het ene moment is hij erg ingetogen terwijl hij het andere moment heel brutaal is. Het ene moment wilt hij maar wat graag iets Nederlands in zich hebben en het andere moment wilt hij niets van Nederlanders weten. Oeroeg is voor altijd een vreemde, een vreemde die zichzelf probeert te zoeken.

Daarnaast eindigt het boek met de zin: “Ben ik voorgoed een vreemde in het land van mijn geboorte, op de grond waarvan ik niet verplant wil zijn? De tijd zal het leren.” Dit wordt gezegd door de ik-figuur. Op het moment dat hij die zin uitspreekt is de verstandhouding tussen de oorspronkelijke bewoners en de Nederlanders die zich in Indonesië gevestigd hebben uitermate slecht. De ik-persoon is eigenlijk niet meer welkom in Indonesië. Het land waar hij eigenlijk het liefst is en waar hij zijn hele jeugd heeft doorgebracht. Hij hoort daar niet meer thuis volgens de inlanders, hij is een vreemde. Is hij “voor altijd een vreemde?” De tijd zal het leren.

Een eventueel vervolg

Er zou een vervolg op dit boek kunnen zijn. In het vervolg zou er bijvoorbeeld kunnen staan hoe het leven van Oeroeg en de ik-persoon verder gaat. Zien ze elkaar weer terug? En als ze elkaar weer terug zien hoe gaat het dan verder met  hun. Kunnen ze de muur die tussen hen ontstaan is weer afbreken? Of willen ze liever niets met elkaar te maken hebben?

Daarentegen eindigt het verhaal terwijl er politionele acties zijn op Indonësie. Als lezer weet je in het heden hoe deze acties zijn afgelopen maar als je in het verhaal zit weet je dat nog niet. En juist het feit dat je dat niet weet vind ik zo mooi. Dat maakt het boekt. Want je houdt nu een spanning, maar niet zo’n spanning dat je niet kunt wachten op een gevolg. Maar een spanning waarvan ik vind dat het juist een mooi einde geeft. Je weet niet hoe het verder gaat, je weet niet hoe de politionele acties zullen aflopen, je weet niet of Indonesië onafhankelijk wordt. Je weet dus net zoveel als de personages in het boek en dat maakt je een van hen. En dat vind ik fijn.

Hoe komt het dat Oeroeg en de ik zo uit elkaar groeien?

Oeroeg is zoals eerder gezegd een inlander en de ik-persoon is een Nederlander die in Nederlands-Indië woont omdat zijn vader daar werkt. Toen ze jonger waren gingen ze veel met elkaar om ondanks hun verschil in afkomst. Maar naarmate ze ouder worden willen de ouders van de ik de ik-persoon meer weghalen van Oeroeg, ze willen dat hij afstand neemt en meer omgaat met Nederlandse kinderen. Hier begint ongemerkt de kloof al te ontstaan. Deze kloof wordt alsmaar groter en groter. Mede door het verschil in opleiding en de verschillende vrienden, er waren verschillende invloeden op beide jongens. Van vrienden of ouders. De vrienden zien elkaar steeds minder en hun band wordt minder sterk. Als ze een jaar of 15/ 16 zijn merk je aan hun omgang met elkaar dat ze steeds minder vertrouwd zijn met elkaar. Maar het punt dat ze echt uit elkaar groeien is wanneer hun afkomst in strijd komt met elkaar. De inlanders tegen de Nederlanders. Oeroeg neemt dit te zwaar op en betrekt dit tot zichzelf en zijn vriend. Dit is naar mijn mening de aanleiding voor het feit dat zij uit elkaar gegroeid zijn.

 Ervaring na het lezen

Ik vond het erg leuk om het boek te lezen, het was wel een hoger niveau dan dat ik gewend was. Maar dat vond ik een leuke uitdaging. Ik heb er zeker van genoten dit boek te lezen. Ik vond het leuk om dingen te lezen van de Indische cultuur. Omdat ik, zoals ik in één van mijn eerdere berichten al zei, Indisch ben. Daarnaast raakte het boek me, vooral op de momenten dat je als lezer het besef krijgt dat de vrienden uit elkaar groeien. En dat is mooi, als je als schrijver de lezer iets kunt laten voelen. Voor mij is het boek dan geslaagd.

Naar mijn mening is Oeroeg een literair boek. Het taalgebruik laat al zien dat het geen lectuur is. Je leest het namelijk niet lekker weg. Bij de zinnen moet je echt nadenken over hoe iets bedoeld is. Maar hierdoor begrijp je het boek juist beter. Of het boek een diepere gedachten heeft vind ik moeilijk om te zeggen. Daaraan kan ik dus niet zien of het literatuur of lectuur is. Maar als ik kijk naar het taalgebruik en de speling met tijd vind ik het literair!

De foto die ik genomen heb is van een wajangpop. Dit vond ik wel toepasselijk omdat in het boek meerdere keren wordt verwezen naar een wajangpop als er wordt geschreven over het uiterlijk van Oeroeg. Er wordt dan geschreven hoe zijn ogen zo donker en zo donker omlijnd zijn.  Je ziet de hele wajangpop niet op deze foto maar daar heb ik bewust voor gekozen. Ik wilde namelijk de nadruk leggen op de donker omlijnde ogen.

Volgend boek

Eerlijk gezegd heb ik nog geen idee wat mijn volgende boek gaat worden. Ik heb er nog niet echt over nagedacht. Ik zoek niet naar een speciaal genre. Ik denk dat de lijst nog eens ge naloop  en daar een boek van uitzoek. Dat pakte deze keer ook goed uit!

Tot slot

Ik vond dit een hele leuke opdracht, het was weer eens iets anders dan een standaard verslag schrijven of een presentatie geven. Ook vond ik het heel leuk om eens een boek te lezen met een wat zwaarder onderwerp en een hoger niveau. Ik ben van plan om nog meer boeken van een hoger niveau dan de Young adults te lezen. Want ik was heel enthousiast over Oeroeg. Dus bedankt mevrouw Koemans dat u mij voorstelde aan literatuur, ik kijk er naar uit om nog meer literatuur te lezen.

-   - Ruby Smits