De titel van het boek is Dooi (door Rascha Peper). Ik denk dat de titel niet alleen op de dooi van het ijs rondom de boot gaat, maar ook om dooi bij Ruben zelf. Hij had al een tijdje last van rugpijn en was niet als altijd. Toen Bente kwam (wiens vuurrode haar, denk ik, voor het vuur staat wat Rubens ijs ontdooit) voelde hij zich weer jong. Hij had minder last van rugpijn en was weer wat vrolijker. Hij keek weer wat meer uit naar het volgende moment.
Er kan best een vervolg komen. Deze zou dan kunnen gaan over Ruben die gaat onderzoeken hoe het werkelijk zit met Bente, nadat hij hoorde dat ze eigenlijk al in Juli was overleden. Hij gaat onderzoeken wie het dan eigenlijk was die hij had ontmoet, of dat er misschien iets anders aan de hand is. Eigenlijk vind ik zelf dat er niet zo'n vervolg moet komen. Dan laat je het mysterie van het einde erin zitten en blijft de lezer ook nadat het boek is uitgelezen, nadenken over wat er gebeurt is.
Waarom steeds dat gedoe met de coelacanth? Ik vind dat een hele moeilijke vraag. Ik kan veel dingen verklaren uit het boek, maar over deze heb ik lang nagedacht. Misschien staat de coelacanth voor een soort angst, of slechtheid, die Ruben in zijn hoofd heeft zitten. Hij heeft er namelijk een droom over gehad en hij denkt er vaak over na. Je leert ook dat Rubens vader naar de coelacanth heeft gezocht. Misschien vergelijkt Ruben zich soms met zijn vader. Ik vind het een moeilijk gedeelte om te beantwoorden, dus eigenlijk kan ik geen duidelijk antwoord geven.
Ik werd in de eerste plaats aangetrokken door het mysterie in het boek. Ik hoorde van de vreemde onverklaarbare dingen die erin voor zouden komen. Dit was mijn drijfveer om dit boek te gaan lezen. Toen ik het uithad, bleef de grote vraag over: als Bente al in Juli overleden was, wie was het dan die Ruben ontmoet had?
Verder merkte ik niet veel van mysterie. Over het algemeen houd ik niet zoveel van dit soort boeken, maar het mysterie aan het einde vind ik eigenlijk het leuke eraan.
Ik ben heel anders gewend dan dit soort boeken. Normaal lees ik altijd avonturenboeken, of fantasie boeken. Dit was wat meer realistisch, maar ook duidelijk met meer beeld en uitleg. Dat vind ik wel leuk eraan. Ik denk dat het literatuur is. Er zitten kleine dingen in verstopt, die een betekenis hebben. Ook kom je een hoop over de hoofdpersoon te weten en word er vaak beeldend uitgelegd.
Als volgende boek weet ik nog niet wat ik ga lezen, maar ik zou wel wat meer avontuur willen. Dat mis ik wel in dit boek.
Voor het plaatje hieronder heb ik mijn creativiteit gebruikt. Ik heb lego poppetjes gebruikt en er een mooie achtergrond achter geplaatst. Het symboliseert Ruben op zijn boot, die Bente voor het eerst ontmoet. Ik heb hem grijs gemaakt om de grauwheid in Rubens leven uit te beelden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten